In samenwerking met de Universiteiten van Amsterdam en Princeton heeft de Nederlandse kunstenaar en componist Iebele Abel (NL, 1969) onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om beelden en muziek te creëren, puur door middel van gedachten. De resulterende kunstwerken komen voort uit wetenschappelijke studies naar psychokinese, een fenomeen dat door de wetenschap niet verklaard kan worden. De onderzoekers waarmee Iebele heeft samengewerkt, onderzoeken of intenties het gedrag van kwantumdeeltjes kunnen beïnvloeden. Iebele heeft de methoden en technieken die in laboratoria worden gebruikt naar zijn atelier gebracht om te experimenteren met de vraag of muziek en kunstwerken gecreëerd kunnen worden die de interactie tussen geest en materie tot uitdrukking brengen.

Met behulp van een virtueel computersysteem dat wordt aangestuurd door kwantumfysische meetinstrumenten, zijn duizenden objecten zoals bladeren en stenen "gefotografeerd" terwijl ze op een witte achtergrond vallen. Interessant is dat deze objecten de neiging hebben om niet willekeurig te vallen, maar zich tijdens het creatieproces lijken te voegen naar patronen die de kunstenaar vooraf heeft bedacht. De werken vertonen een sterke grafische kwaliteit en sluiten aan bij de traditie van conceptuele kunst uit de jaren zeventig en tachtig, die doet denken aan kunstenaars als Sol LeWitt en Robert Ryman.

Het werk van Iebele Abel heeft verwantschap met beeldmateriaal dat wetenschappers als Mandelbrot en Emoto gebruikten om complexe concepten te verduidelijken. Abel legt uit: "Mijn werk kan worden gezien als een dialoog met actuele maatschappelijke ontwikkelingen, waarbij de betekenis van spiritualiteit om erkenning vraagt als reactie op een dominante seculiere wereldvisie. Er bestaat een 'geloof' dat intenties de fysieke wereld kunnen beïnvloeden. Ik probeer deze mentale kracht te objectiveren door methoden en technieken te 'lenen' waarmee onderzoekers bewijs proberen te vinden voor wat ook wel het kwantumveld wordt genoemd. Door deze ideeën op een heldere conceptuele manier te presenteren, nodigt mijn werk uit tot reflectie over de overtuiging dat de geest fundamenteel is voor onze fysieke realiteit. Mijn persoonlijke bevinding is dat de individuele controle op fysische processen door de 'mind' beperkt is. De les die ik uit mijn onderzoek heb geleerd, is dat ik mij liever openstel voor de wereld zoals die zich aan mij openbaart, dan dat ik de wereld zou willen vormen naar mijn wil."